- dichters |
- dichttalent |
- shop |
- colofon |
- contact |
hij keek in een spiegel, een oude scheer je scheer je
scheer je weg weg weg spiegel
en zag het weer
een kind dat naar hem keek
waaróm?, vroeg het, waarom speel je, speel je klarinet
in een huis was dat
in de Sumatrastraat
de pannen waren nat
als oesters in een oesterbed
hij stamelde
dit is een vlindernet
waaruit ik ze ontsnappen laat
zie ze eens vliegen: blauw en zwart en rood
het kind trok haar neus omhoog
als je het niet gelooft:
hij tuitte zijn lippen en keek naar het kind
in het huis in de Sumatrastraat
en zette dat instrument in zijn hoofd
een oeverloos gefladder van kleuren
verscheen rond de toonladder
die als een regenboog aan de lucht verscheen
zie je nu dat ik niet loog, zei hij
maar het kind trok haar neus omhoog
en zei: ik zie zie geen violet
ik ben nog maar net bezig, idioot, opgelet
en hij blies en blies
en achter alle ramen hieven mensen hun hoofden omhoog
het meisje dat bezig was met haar avondtoilet
de schilder bij zijn onaffe zelfportret
de bejaarde op haar watercloset
de pornograaf in Huize Nazareth
de imam in zijn minaret
achter de tv zelfs u kent hem wel, Jan, jan-met-de-pet
allemaal luisterden ze naar dit vliegen van vlinders
het kind knikte; je speelt beter dan ooit, je speelt ultra ultra violet
ho ho, zei hij, wacht nog even
en hij greep naar achter
nu maakten ze figuren in de lucht, de vlinderende kleuren
en bewogen als bij een vertraagd ballet
nee, als het openbloeien van een bloem
een duizendschoon van duizend kleuren
een duizelingwekkende bladerkroon
geschilderd op avondblauwe zijde
allemaal luisterden ze naar de kleuren
uur na uur
tot ze uitdoofden als dovend vuur, als zonlicht in de avond
hij zette nog één keer aan, in een finale embouchure
en gaf het vliegen de hoogste kleur, de felst gekleurde hoogte